(zie ook mijn persoonlijk weblog: http://zonnevrouw.ama-terra.nl )

 

Ik noem mij sjamaan.
Het heeft lang geduurd voor ik dat durfde zeggen.

Maar ik was al sjamaan voor ik dat wist.

In mijn jeugd was ik een gevoelig meisje; nog voordat ik kon praten nam ik van alles waar, waar ik geen woorden voor had. Ik nam de energieën in mij op van de mensen om mij heen zonder onderscheid - mijn vaste, eigen kern raakte zoek. Hoewel ik in een beschermde omgeving opgroeide, werd mijn gevoeligheid niet positief gewaardeerd. Het gevolg was dat ik mijn bewustzijn daarover wegstopte, 'vergat'. Als volwassene hield ik mijzelf overeind door stoer en flink te zijn.

Het duurde dan ook lang voordat mijn gaven zich konden aandienen.

Op mijn 39e werd ik zwanger van mijn zoon. Door de veranderingen in mijn lichaam brokkelde mijn zelfgecreëerde 'harnas' af en begon ik dingen te voelen. Dingen die niet zichtbaar waren met de gewone zintuigen. Na de bevalling wilde ik het verder onderzoeken, maar hoe? Negen maanden nadat mijn zoon geboren was, gingen wij op reis. Mijn toenmalige partner had een busje opgeknapt waarin wij konden wonen en zo trokken wij met ons drieën de wijde wereld in. Meestal leefden we in ongerepte natuur, in landen als Spanje, Noord-Afrika, Turkije en alles daartussen. In de natuur ontwikkelden zich mijn gaven in een rap tempo. Door dagelijks te mediteren in diverse prachtige landschappen kwam ik in contact met natuurwezens, landschapsdeva's, boomspirits, lichtgidsen en engelen. Ik kreeg een gids die mij leerde hun boodschappen in woorden om te zetten. Zo werd ik een mediamiek kanaal, opgeleid door de geestelijke wereld.

In die beginjaren was er een helderziende die me vertelde dat ik al bijna 40 levens sjamaan was geweest. "Mooi," dacht ik, "dan hoef ik dat nu niet meer te zijn". 

Maar in feite deed ik wat een sjamaan van oudsher doet: verbindingen leggen tussen de werelden, met als doel de gemeenschap te dienen. Toen wij na vier heerlijke jaren weer terug waren in Nederland begon ik consulten te geven. Ook ontwikkelde ik met hulp van mijn gids een cursus om anderen te leren met hun eigen gids te communiceren. Een paar jaar later kwam de energie van Isis in mijn leven, zij die in het oude Egypte en ook in het voorchristelijke Europa als godin was vereerd. Ik werd een kanaal voor haar boodschappen. Daardoor kwam ik direct in contact met het goddelijk vrouwelijke. Het heeft mijn leven definitief veranderd.

 

Maar ook een sjamaan gaat door een eigen proces. Een tijdlang wilde ik geen boodschappen meer doorgeven van 'anderen'. Ik wilde leren luisteren naar mijn eigen stem. Ook had ik had ruimte nodig voor mijzelf. Mijn lichaam was uitgeput, onder meer door al die hoge energieën. Toen kwam ik in aanraking met een training “Innerlijk Sjamanisme”. Deze training heb ik negen jaar gevolgd. De medicijnspiraal, de totemdieren en totembomen brachten mij terug in mijn lichaam, terug op aarde. Daardoor kon alles worden samengevoegd, wat ik eerder ervaren en geleerd had. Alles viel op z'n plaats toen mijn wezenskracht zich aandiende.

Kort daarna begon ik te beseffen dat ik altijd al sjamaan ben geweest. Niet alleen in andere levens, ook nu. In deze moderne tijd, op mijn eigen manier.

En hoewel ik voor het oog van de samenleving met pensioen ben, houdt het sjamaan-zijn nooit op. Ik biedt nog steeds mijn diensten aan, naar mijn vermogen.